مقدمه

بدون شک قلمداد فرهنگ به عنوان مجموعه ای پیچیده از پندار، گفتار و کردار مردم یک جامعه، که راهکارهای موجهی را برای رفع هر گونه نیاز واقعی و غیر واقعی پدید می آورد، صحیح می باشد. هنر نیز که تبلوری از اعتقادات و باورهاست، گاه با نمودی قهرمانانه و خروشان، گاه شاعرانه و متواضع و گاه غمگین و اسفناک در میان بستر فرهنگی جولان می دهد و چنان موثر حرکت می کند که حتی خواب آلوده ترین افکار را به حرکت وا می دارد.
با اینکه هنر ایران زمین- که متاثر از فراز و نشیب های تاریخی- زخم بسیار دارد، باز هم با اصالتی محکم در میان هم ترازان خویش، سرِ برافراشته دارد و در عین حال پذیرای اِلفاق است. موسیقی ایرانی با تزئینِ مضامینِ انسانی در اشعارِ فاخرانه ی بزرگانِ دیارش توانسته است بیانگر وجود کلّیتی باشد که همیشه پایان یک رویداد را روشنگرانه از جنگ به صلح، از دشمنی به دوستی و از بدی به نیکی بدل کرده است.
جای آن دارد که کوششی دیگر در حد توان، رشد و شکوفایی سرزمینمان را در این عرصه، با پلّه ای دیگر تداوم بخشد.

موضوع

“اُپرا کُمیک هندونه” اثری موسیقایی است -که برای اولین بار در ایران- بر اساس یک داستان فولکلوریک ایرانی (شیرازی) نوشته شده و توسط خوانندگان بازیگر روایت خواهد شد که با همراهی ارکستر نمود زیباتری پیدا می کند. محتوای این داستان به دلیل محلی بودنِ ساختار و ادبیات عامیانه آن، برای ایرانیان – به خصوص شیرازیها- ملموس و باور پذیر می باشد. این در حالی است که ساختار موسیقاییش به دلیل تلفیق برخی از تم های محلی شیرازی با موسیقی علمی کلاسیک، عملکردی تخصصی پیدا کرده است و توجه مخاطب خاص را نیز جلب می کند.
ممکن است این سوال مطرح شود که عنصر موسیقی و عنصر نمایش در این اثر چه جایگاهی دارند؟ در جواب می توان گفت که ابتدا باید تفاوت اُپرا با تاتر را بررسی کنیم. اپرا یک فرم موسیقایی است که تا حدودی از هنر تاتر به عاریه گرفته است و بر عکس در تاتر، هنر موسیقی به عنوان عامل فرعی و تزئین کننده به حساب می آید. در واقع اگر از لحاظ فرمیک به موضوع نگاه کنیم، باید نام “اپرا” را روی این اثر بگذاریم.
فرم های موسیقی دارای قوانین مربوط به خود هستند که باید به آنها توجه نمود. اما در فراسوی فرم ها و قالب ها، جذابیت قرار دارد. به گفته لودویک وَن بتهووِن آهنگساز بزرگ آلمانی:«هیچ قانونی وجود ندارد که نتوان برای حس زیبایی شناسی،آنرا کنار گذاشت». بنابراین ما دست خود را باز گذاشته ایم تا اگر لازم شد، در این اثر به مقدار بیشتری از هنر بازیگری تاتر بهره مند شویم تا مخاطب ایرانی را در دنبال کردن موضوع یاری رسانیم و جذابیت صحنه ها را افزایش دهیم. به هر جهت عنصر موسیقی در این اثر بسیار پررنگ تر از عناصر دیگر می باشد.

امکانات مورد نیاز و برآورد هزینه ها

1-نوشتن نمایشنامه

2- لیبراتو (شعر مخصوص اپرا)

3- ساخت و تنظیم موسیقی و نوشتن پارتیتور

4- اجرای بخش سازی نوشته شده در پارتیتور و ضبط در استدیو

5- تمرین و اجرای بخش آوازی توسط خوانندگان

6- کارگردانی

7- مدیر صحنه

8- منشی صحنه

9-بازیگران

10- مانیتور بزرگ 21 در 4 متر برای تکمیل دکور صحنه

11- طراحی بکگراند های مناسب در محیط کامپیوتر جهت نمایش در مانیتورها و تجسم صحنه های مختلف

12- طراحی و ساخت حجم های مربوط به صحنه های مختلف

13- طراحی و دوخت لباس

14- طراحی و ساخت ماسک صورت

15- تالار حافظ به مدت 30 شب جهت اجرای عموم

16- مکان مناسب جهت تمرین (برای تعداد حدوداً 40 نفر که مشخصاً تالار حافظ تنها گزینه می باشد)

17- بیلبورد و بالن جهت تبلیغات در سطح شهر (در جایگاه هایی که شایسته این اثر هنری باشد) و مانیتورهای دیجیتالی در نقاط مختلف شهر

18- همکاری اداره برای دسترسی به تالار حافظ  جهت اجرای عموم

19- همکاری اداره برای یافتن اسپانسرین دولتی و غیر دولتی

20- سیستم صدابرداری بی نقص برای کنترل صحیح کلیه هِدسِت ها (به تعداد خوانندگان گروه)

21- سیستم نورپردازی در حد نیاز گروه